Raconter une histoire: Quelques indications

چنین حکایت کنند مجموعۀ هشت یادداشتِ مقاله مانند است که دربارۀ داستان نمایش‌نامه، و اساساً هنرِ نوشتن است و می‌توان آن را نقد ادبی در حوزۀ نگارش نیز دانست. تِمِ اصلی همۀ این یادداشت‌های کوتاه و بلند این است که داستان تاریخ نیست، بلکه بلمی است که به ما اجازه می‌دهد از این کرانه به آن کرانه در رفت و آمد باشیم و در این رفتن خواننده نیز همچون نویسنده سهم دارد. همین طور است تئاتر و سینما که به نظر ژان کلود کریر «سینما در بهترین زمان به منابع و مواد روایتی دست یافته و آنها را از آنِ خود کرده است»، بااین همه در روزگار معاصر ضرورت کلاسیک «روایت» در سینما از میان رفته است و آنچه در تئاتر محدودیت نامیده می‌شد نیز رخت بربسته است و «شبحی از آزادی» در این دو هنر در سیلان است. نویسندۀ این کتاب از نمایش‌نامه نویسان و اقتباس کنندگان آثار بزرگ ادبی است و خود در همین کتاب گفته است که به ایران و ادبیات عرفانی آن نیز توجه و التفات داشته و منطق الطیر عطّار را به اتّفاق پیتر بروک برای تئاتر اقتباس کرده است. یادداشت‌های او برای هنرمندان و دانشجویان سینما و تئاتر و حتی ادبیات فارسی نیز بسیار خواندنی و سودمند است.